Thuis zijn

Mensen kunnen de mooiste verhalen over hun jeugd hebben.
Hoe fijn, bijzonder het was en dit een uitwerking had op de rest van hun leven.
Helaas kon ik me er geen gevoel bij oproepen, ik leefde in angst, werd gekwetst en bedreigd.
Het grote grasveld tegenover het huis kan ik mij herinneren met de mooie bloemen, struiken, paardenbloemen. Buiten spelen was de redding in mijn kind zijn.
Als ik naar dat plaatje kijk, was ik drie jaar geleden gelukkig, toen was ik nog alleen.
Ik ben erachter gekomen dat ik alleen was en dat ik dit geweldig vond, alleen naar een plek te gaan.
Alleen, ik zou er graag willen wonen in de stad waar er veel mensen zijn en straten en waar ik me in mijn eentje gelukkig kan zijn.
Het uitstapje drie jaar geleden naar ...... was erg leuk.
Ik ontmoette een paar mensen uit heel Nederland. Ik voelde me gelukkig omdat ik mijn verhalen kon vertellen aan iemand die onbekend was.
Ik vond het fijn als mensen mij niet kende, ik me niet hoefde te bewijzen, en er geen regels waren.
Ik wilde onafhankelijk zijn, mijn eigen beslissingen kunnen nemen en ook wat belangrijk was, ik wilde gewoon leven en geen beperkingen hebben.
Helaas moet je ook rekening kunnen houden met andere mensen, door zelfbescherming heb ik geleerd om mezelf terug te trekken om zo ook rust te krijgen.
Ik voelde me thuis, bij mezelf, tijdens reizen die ik alleen maakte en toch ook onder andere mensen was.
Een plaats waar ik me ook heel erg thuis voelde was bij het water, tijdens de zomeravonden.
Je kon je hier helemaal laten gaan, problemen weg schreeuwen en daarvoor in de plaats de vrijheid, een oplossingen bedenken.
Er was er geen mens dat zij, houd je mond.
Ik kon ook de hele avond gaan liggen als ik wilde.
Helemaal vrij zijn, en toch kon ik ervoor zorgen dat ik alleen was en niet afgeleid werd.
Een groot rustpunt waar geen fouten zijn, zorgen zijn, of verdriet is.
Schrijven was mijn ding.
Met het typen van mijn verhaal of gedicht en soms dacht ik niet eens na over het verhaal maar schreef ik maar wat.
Vaak deed ik dit met mijn ogen dicht en dat was een goede ontspanning.
Dan was ik op mijn best.
Wat jammer is dat mijn kindertijd een groot zwart vlak is en dan vooral met de beperkingen, toen ik geen kind kon zijn.
Maar nu ben ik zelf redelijk in staat om het kind in mij een thuis te geven, waarin het veilig is, waarin het mag huilen.
Hij is een jaar geleden eindelijk thuis gekomen MIJN BESTE VRIEND